Królewski śpiew i walka

To był moment, którego nie zapomnę do końca życia – chwila, w której instynkt przetrwania wziął górę nad wszystkim innym. Wiosna w ulu to czas bzyczenia tak głośnego, że niemal wibrują ściany z wosku, ale dla nas, młodych matek, to czas bezlitosnej selekcji.

Królewski "śpiew" i wezwanie do walki

Zanim jeszcze przegryzłam wieczko mojego matecznika, usłyszałam to. Specyficzny, wysoki dźwięk, który my, pszczoły, nazywamy "śpiewem matki". To nie była radosna pieśń, lecz bojowe zawołanie. Jedna z moich sióstr wygryzła się wcześniej. Jej piskliwe „toot-toot” niosło się po plastrach, a ja, wciąż zamknięta w swojej komórce, odpowiedziałam jej stłumionym „quack-quack”.
To był dialog śmierci. Wiedziałam, że w ulu nie ma miejsca na dwie korony. Natura jest tu bezwzględna: jedna rodzina, jedna matka.

Pojedynek na śmierć i życie

Gdy tylko wydostałam się na zewnątrz, moje nogi wciąż były nieco miękkie, ale serce biło w rytmie walki. Robotnice stały wokół, tworząc krąg, ale nie interweniowały. One czekały na silniejszą.
Nagle ją zobaczyłam. Moja siostra była równie piękna i groźna jak ja. Rzuciłyśmy się na siebie bez wahania. W przeciwieństwie do robotnic, nasze żądła są gładkie i zakrzywione – nie mają zadziorów, więc możemy żądlić wielokrotnie, nie ginąc przy tym. Chwyciłyśmy się żuwaczkami, sczepione w śmiertelnym uścisku, próbując znaleźć szczelinę w pancerzu przeciwniczki. Czułam, jak adrenalina pulsuje w moich czułkach. Wykorzystałam moment jej zawahania, wygięłam odwłok i zadałam decydujący cios. Moja rywalka zwiotczała. Poczułam smutek, ale i potężny przypływ triumfu. Byłam jedyna.

Eliminacja konkurencji w zarodku

Moje zadanie jednak się nie skończyło. W ulu znajdowało się jeszcze kilka dojrzałych mateczników. Jako młoda, zwycięska matka, podeszłam do nich z furią. Robotnice rozstępowały się, pozwalając mi na ten mroczny rytuał. Nie czekałam, aż siostry wyjdą. Przegryzałam ściany ich woskowych komnat z boku. Żądliłam bezbronne poczwarki i larwy królewskie, zanim zdążyły stać się dla mnie zagrożeniem.  Gdy tylko „unieszkodliwiłam” rywalki, robotnice natychmiast przystąpiły do sprzątania, wynosząc szczątki niedoszłych królowej z ula.

Jedyna Pani Ula

Dopiero wtedy, gdy ostatni matecznik został zniszczony, w ulu zapanował spokój. Moje feromony zaczęły dominować w powietrzu, a robotnice zaczęły mnie lizać i karmić z nowym oddaniem. Zostałam uznana!

*O tym, co wydarzy się w kolejnych dniach przeczytacie TUTAJ